به همين   سادگي از تو گاهي سخته روزگارم                           

چه كنم دست خودم نيس دل ديوونه اي دارم

به همين سادگي از تو گاهي دلگيرم و غمگين

مث برگ بي پناهي ميام از شاخه ها پايين

به همين دليل كهنه كه تو چشمام يه غروره

بين مون يه دنيا حرفه دنيايي كه سوت و كوره

منُ بشكن و پس از من جاده رو طي كن و رد شو

تامنم عشقُ بفهمم نازنينم گاهي بد شو

گاهي بد شو تا بميرم تو ترانه جون بگيرم

قفس صدامُ بشكن من يه گنجشك اسيرم

پر عشقم و اسارت پر احتياج و طاقت

منُ پيدا كن و بشكن يه دروغم يه حماقت

به همين سادگي از تو گاهي دلگيرم و دورم

من يه ديوونه ي تنهام من يه عاشق صبورم

 شعری  از استاد «عبدالجبار کاکایی»

 http://www.jabbarkakaei.blogfa.com/

در 1251 خورشیدی در یكی از خانواده‌های متوسط تهران، پسری زاده شد كه نام‌اش را غلام‌حسین نهادند. حاجی بشیر طالقانی پدر غلام‌حسین كه یكی از صاحب‌منصبان اداره‌ی پست بود، در گوشه‌ای از بازار ـ جایگاه ویژه‌ی تذهیب‌كاران، قلمدان‌سازان و سازندگان آلات موسیقی ـ حجره‌ای داشت. حاجی اندكی با موسیقی آشنا بود و سه‌تار می‌نواخت. به همین دلیل وقتی فرزندش به سن ده ـ یازده رسید،‌او را به «دسته‌ی موزیك دارالفنون» سپرد. غلام‌حسین ابتدا به فرا گرفتن طبل كوچك مشغول شد و پس از چندی به نواختن شیپور پرداخت. نتیجه‌ی این دوره برای غلام‌حسین، آشنا گشتن به خط نت بین‌المللی، و شناخت ریتم‌های مختلف و تربیت گوش موسیقایی‌اش بود.

تكیه كلام حاجی بشیر در هنگام نامیدن دوستان، كلمه‌ی «درویش» بود، چنان‌كه هرگاه می‌خواست فرزندش را صدا بزند، می‌گفت «درویش جان...» غلام‌حسین نمی‌دانست این تكیه كلام پدر، روزی ضمیمه‌ی نام‌اش خواهد شد و حتی معرف وی خواهد بود. بارها از یاران‌اش خواست كه او را فقط غلام‌حسین بنامند اما لفظ «درویش» چنان بر زبان‌ها جاری بود كه نه‌تنها با خواهش و تمنا متوقف نشد بلكه بعدها مكمل نام وی گشت و عنوان خانوادگی‌اش گردید.

غلام‌حسین درویش معروف به درویش خان بزرگ‌ترین و به نوعی نخستین آهنگ‌ساز عهد قاجار است. هم‌عصران او و به‌طور كلی موسیقی زمانه‌اش میراث چندین قرن ركود و ایستایی در موسیقی رسمی ایرانی بودند و...

خود شريعتى در جايى نوشته هايش را اين طور تقسيم مى كند :
وجودم تنها يك حرف است و زيستم تنها گفتن همان يك حرف. اما بر سه گونه. سخن گفتن و معلمى كردن و نوشتن. آنچه تنها مردم مى پسندند، سخن گفتن، آنچه هم من و هم مردم : معلمى كردن و آنچه خودم را راضى مى كند و احساس مى كنم با آن نه كار كه زندگى مى كنم : نوشتن!
و نوشته هايم نيز بر سه گونه : «اجتماعيات» و «اسلاميات» و «كويريات»
آنچه تنها مردم مى پسندند اجتماعيات و آنچه هم من و هم مردم اسلاميات و آنچه خودم را راضى مى كند و احساس مى كنم كه با آن نه كار - و چه مى گويم - نه نويسندگى كه زندگى مى كنم: كويريات.
براى روشن شدن انديشه هاى شريعتى ناچار بايد به ...

چند وقت پيش به اتفاق دوستان عزیز و هنرمندم آقايان: هوشمند، نوروزي و اسدي از تئاتري هاي برجسته ايلامي، به تئاتر شهر رفتيم و به تماشاي نمايش «كلبه عمو تم» پرداختيم.

نمايش كلبه عموتم برگرداني از شاهكار ادبي جهان نوشته «هريت پيچر استو» است كه به كارگرداني «بهروز غريب پور» به اجرا درآمد (كه تا حدودي چارچوب اصلي داستان در آن حفظ شده است).

نمايش با داشتن بازيگران متعدد، دكور حجيم ثابت و انبوهي از دكورهاي متحرك و متغير، خط نورهاي مجزا، افكتها و موسيقي هاي متعدد، يكي از پروژه هاي بزرگ و كم سابقه تئاتر ايران است كه نقطه بارز آن بيش از هر چيز ...

درباره انسان شناسی:

انسان و شناخت او موضوع اصلي علوم اجتماعي است. زيرا جامعه بدون انسان معني واقعي خود را پيدا نمي‌كند و براي شناخت جامعه، بدون شناخت دقيق و صحيح از انسان راه به جايي نمي‌توان برد
از ديدگاه علوم انساني و متخصصين اين علم، انسان به عنوان تنها موجود با فرهنگ تعريف شده است و مهمترين شاخص جامعة انساني در مقايسه با جوامع ديگر،‌ در فرهنگي بودن انسان است. بنابراين براي شناخت جامعة انساني از هر بُعدي كه باشد ( فرهنگي ـ اجتماعي‌ و.....) در وهلة اول شناخت دقيق از انسان ضرورت كامل پيدا مي‌كند. به ديگرسخن بدون رشته انسان شناسي ...

رشته انسان شناسی ايران با دو  چالش بزرگ روبروست، نخست چالش ميان نسل قديم و نسل جديد انسان شناسان: نسل قديم که عموما از دستگاه های وزارت فرهنگ ريشه گرفته بودند و سپس وارد دانشگاه شده بودند، کسانی بودند که عمدتا به موضوع های کلاسيک انسان شناسی علاقمند هستند ( عشاير و روستا) و ترجيح می دهند از عنوان «مردم شناسی » استفاده کنند تا پيوند خود را با مطالعات فلکلوريک گذشته ( از هدايت و جمال زاده گرفته تا  آل احمد و ساعدی و انجوی شيرازی) حفظ کنند. در حالی که نسل جديد که عموما کار خود را از محيط دانشگاهی آغاز کرده اند بيشتر تمايل به موضوع های جديد ( شهر، مسائل کاربردی و مشکلات کنونی جامعه در حوزه فرهنگ) دارند.

از اين حيث مي توان گفت كه انسان شناسي ايران در حال گذر از همان فرآيندی است که ...

حوزه هاي مورد مطالعه و تحقيقات صورت گرفته در انسان شناسي ايران :

1-   حوزه ايلات و عشاير: در اين حوزه تعداد زيادي تك نگاري و مردم نگاري فراهم شده است كه بخشي از آنها مربوط به نويسندگان داخلي است و بخشي مربوط به نويسندگان خارجي، اساسا مي توان گفت انسان شناسي در ايران به كار در چنين قلمرويي شهره شده است.

2-   حوزه فولكلور و فرهنگ عامه: اين حوزه با تلاشهاي «هدايت» كه مي توان او را «پايه گذار مطالعات فولكلوريك در ايران»‌ دانست آغاز مي شود و بعد مردم نگاران و ادب پژوهان ...

نوروزنامه 87

مقدمه

بروز هر پديده در زندگي انساني تأثيرات خاصي(مثبت يا منفي) را بهمراه خواهد داشت و صد البته فن آوري اطلاعات نيز از اين مقوله مستثني نخواهد بود . هرچند كه مطالعات و بررسي هاي كارشناسي و اقدا مات صورت گرفته پيرامون فناوري اطلاعات در جهان نشان داده است كه به دليل پيچيدگي افكار و فرهنگ اجتماعي و تقابل و ارتباط فرهنگ هاي كلان و خرد جوامع با يكديگر و نيز وجود تمايز و تفاوت بين آنها، تلاش پراكنده در زمينه توسعه خدمات مبتني بر فن آوري اطلاعات عموماْ موفق نبوده و از كيفيت و مطلوبيت مناسبي برخوردار نيست.

آسیب شناسی فن آوري اطلاعات در خانواده

مقدمه

در طول تاريخ بشر نوآوري هاي فناوري و ساختار هاي جديد اجتماعي همواره با هم ترکيب شده اند،  و تاثير اين دو بر يکديگر، شيوه هاي نويني از زندگي را در ميان تمامي نژاد هاي  انساني در سراسر گيتي  پديد آورده است.   تحولات عمده پيشين در تاريخ بشر شامل انقلاب کشاورزي (10.000 ق.م.) و انقلاب صنعتي (1700 م ) بوده است .

همگرايي رايانه هاي قدرتمند با فناوري ارتباطات از راه دور طي سه دهه گذشته سومين دگرگوني بنيادي در تاريخ بشر را بوجود آورده است: انقلاب اطلاعات يا دانش در آخرين دهه قرن گذشته.  توسعه فناوري در ديجيتال سازي و ارتباطات موجب تغييرات اساسي در شيوه توليد، نگهداري و توزيع اطلاعات گرديده است.

توجه اصلي در عصر اطلاعات يا دوران د انش برفناوري اين اطلاعات ديجيتال و ارتباطات نوين متمرکز مي باشد .

توسعه انساني چیست؟

توسعه انساني و ارتقا توانمنديهاي منابع انساني يكي از پيش شرطهاي توسعه اجتماعي و اقتصادي قرار گرفت. امروزه ثابت شده است كه يكي از علل مهم عدم توسعه كشورهاي جهان سوم فقر اطلاعات است كه خود ناشي از كمبود امكانات دسترسي به فن آوري اطلاعات و ارتباطا ت مي باشد كه اين امر موجب شده است روز به روز بر