تقدیم به پدر عزیزم:

ای سایه سار لحظه های هجوم  دلتنگی ها و دردها...

زندگی بی تو برایم بی معناست

ای تکیه گاه محکم من

هرچه دارم ، از تو دارم

برکات دعای تو

                  تکیه گاه آرزوهای من است

غربت باران زده ی  خویش را به طلوع دستهای تو می سپارم

تو را می ستایم و

            در برابر وجود گرامیت

                               زانوی ادب بر زمین می نهم و

با دلی سرشار از عشق و محبت بر دستان پرمهرت بوسه می زنم

با تو عهد می بندم که

 تا جان دارم نامی و یادی نکو از تو سازم،

چنان که شایسته توست

و همان گونه که تو، پیش از من یادی نکو از خود ساخته ای ...